امان از امروز… امان از عاشورایی که باز هم نیامدی… امان از لحظهلحظهی امروز… امان از لحظهای که عمود خیمه عباس افتاد… امان از غربت حسین… امان از آنزمان که «او میدوید و من میدویدم…» من دیگر هیچ نمیدانم! خدا خودش میداند و غمهای دل زینب… خدا خودش میداند و خستگیهای امروز زینب… امان از دل زینب… . حسین جان، خودت راه خیمهی یوسف زهرا را نشانمان بده! و راه و رسم عاشقی را! که اگر راهبلد بودیم، مولای غریبمان، امروز در غربت، خون نمیگریست! آجرکالله یا صاحبالزمان (عج)

مهدی جان!

کویر خشکیم و تشنهی آب…

امروز از تمام سقاخانهها، عطر تو را استشمام کردیم…

مگر غیر این است که مصیبت یک روزهی شما را در ده روز تقسیم کردهایم که دق نکنیم؛

پس هنوز عباس هست و عمود خیمهاش برپاست!

تا کمر آسمان نشکسته…

تا اضطرار، عالم را برنداشته…

بیا!

«همین عاشورا!» *

که بعد از عباس،

خدا به داد حسین برسد!

خدا به داد اهل حرم برسد!

خدا به داد ما برسد!

خدا به شما صبر دهد!

*قطعه۲۶

در دشت بلا؛

گل لیلا را پرپر کردند…

تسبیح «زهرا» را دانهدانه کردند…

«حیدر کرار»ثانی را تکثیر کردند…

از داغش، جگر «حسین» را بهسان «حسن»، پارهپاره کردند…

و «خاتم» ارباب را طوری شکستند که یک دشت، آیینهکاری شد!

.

«تو تجلای غم پنج تنی ای ولدی

که به هر زخم، به تصویر کشیدی ما را»

.

«علیالدنیا بعدکالعفا»

یا صاحبالزمان! از چشمان کعبه، خون میچکد… قابیلپرستان از خون هابیلیان، رود میسازند… هر روز، دل حجرالاسود از بودن آدم و آدمنبودن، سیاهتر میشود… مقام ابراهیم هست ولی ابراهیم نیست تا با تبرش گردن تمام بتها و برجهای شیاطین را درهم شکند… زمزم هست ولی اسماعیل نیست تا جرعهای آب به کربلا برساند… توفان هست ولی کشتی نوح نیست… فریاد برائت از مشرکین صحرای عرفات به گوش میرسد… صفا و مروه، تشنگی را ضجه میزنند… . مولای من! به خون اولین مدافع حرم، علیاکبر «بیا و معجزه کن! همین عاشورا!»* *قطعه۲۶

رمضان درس دینی ما بود

وقت چله نشینی ما بود

وعده گاه کمال چله ما

شب اول، محرم مولا

بوی خیانت می آید...باز هم بغض ها و کینه ها...باز هم جفاها و بی وفایی ها...آه! غربت علی و پهلوی شکسته زهرا...آن روز مدینه...و حال! کوفه ای در خواب...و باز کوچه ای تبدار...سفیری غریب...تنهای تنها...این جا دگر کجاست؟!سنگ است و سنگ انداز...آه! پیشانی دلدار...تیر است و تیرانداز...آه! چشمان علمدار...حرمله و تیری سه شعبه...آه! گلوی طفل رباب...دستی سنگین و بوی آتش و دود...آه! دردانه را دریاب...و امان از شام...آه! دل زینب کبری...نیا ارباب...این جا دگر کجاست؟!اینک سردار سر به دار...صدای زنگ کاروان...و نسیمی پر از عطر ارباب...

میآیم به زیارت مزار خاکی عشق… و تو رفتی به زیارت آفتاب… من خود را مییابم! تو خدا را یافتی!! *** خرده مگیر بر من لیلیندیده، اگر گاهی شاکی میشوم… گاهی دلم پر میشود… از جای خالی پدر… از جای خالی مهر.. از جای خالی دست… از جای خالی دوست… و اگر گاهی دلگیرم، درگیر این خالیهایی هستم که عین تنهاییست! *** در اوج نوازش سرپنجههای آفتاب… به بهانهی دیدار… بیبهانهی تلخیهای روزگار… لحظههای آشتیکنان پسر… هنگام ریزش آب بر سنگ مزار پدر… یعنی: اوج عاطفه… نهایت آشتی… بینهایت عشق…

«ای تیر غمت را دل عشاق نشانه…» و بد نشانه گرفته دلهای خسته از دوری یار را! از طلوع آفرینش تا همین ثانیه از عصر غیبت، غمباد هجر منتقم، عجیب گلوگیر آدم و آدمیزاد شده است! ناله میزنیم از قاف سینه تا عرش الهی؛ به امید اینکه همای سعادت بر شانههایمان نشیند و درخت تمنای ظهور در باغ آرزو به تجلی حضور جوانه دهد. . خدایا! خستهایم… بس است هرچه به محک آمدهایم! در حسرت دیدارش، چشمهایمان ساقی شده و به وسعت تمام ابرهای بارانزا باریده است! از بام تا شام اشکهایمان بر دامان سحر میریزد! غمرنگتر از برگ پاییزیم! در فصل برگریزان ظلم به

خدایا! ما یاران قدیم غدیر که به یقین بر ایمان و عهد خود پابرجا ماندهایم، در شب مغفرت، روز رحمت را میطلبیم... در شب قدر به دنبال مطلعالفجریم... ما شبزدگان در این دخمهی نفسگیر بیامان، ضجهزنان، امام زمانمان را میخواهیم... یا الله! در دلگیری غروب، کجاست «کاشفالکروب»؟ . یا علی! ما خستگان و دلشکستگان از زخمهای دنیا، امشب امید گشایش داریم... پدرانه دعا کن در حق یتیمانت، «يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ» دعا کن که خدا ببخشد بر ما باقی غیبت را و برساند یوسف زهرا را... . یا «تالیالکتاب» به حق علی، بر

روز دوم. قافلهی عشق به سرزمین کرببلا میرسد... «أعوذ بالله من الکرب والبلا» و چشمان عمه سادات مضطرب است... . زینبجان؛ آرام باش! خورشید و قمر، هنوز بر شانههای صبح میدرخشند! علمدار هست... سایهسار حرم هست... شیری از ریشهی اسدالله که یک نگاهش کافیست تا خواب روبهان را متزلزل کند! نگاه کن! رقیه خوشحال است! گوش بده! از خیمهی رباب صدایی نمیآید؛ علی اصغر، آرام خوابیده است! آری! عموعباس هست... عمهجان؛ غصه نخور! خدا بزرگه! از این ستون به آن ستون فرج است! شاید تا ستون خیمهی عباس برپاست؛ فرجی شود و مهدی (عج) بیاید!

روز سوم...

حسینجان؛ خیالت راحت!

شایعه میگویند؛ زخم و لگد و کبودی را باور نکن!

نگاه کن! رقیه خوشحال است...

معجر به سر دارد...

تنش درد نمیکند...

خواب آشفته نمیبیند...

عمو که باشد، هیچ دختری در عالم، نگران حال پدر نمیشود!

عمو که باشد، هیچ دختری در عالم، گم نمیشود!

حسینجان؛ خیالت راحت!

عموعباس هست...

.

«جانم به رقیه که چه صبری دارد

خوش به حالش که رقیه چه عمویی دارد...»

حاجیان کربلا، محرم به لباس شهادت، بر مدار کعبهی عشق حسین، طواف کردند و آنجا که باید تقصیر کنند در راه دوست، به جای مو، سر دادند و سعیشان میان خیمه و میدان، مقبول افتاد! آری… آیهی «والسابقون السابقون» را، بهتر از کربلا کجا میتوان درک کرد؛ وقتی از طفل ششماهه تا پیرمرد نودساله، تفسیر این آیهاند! . . من در چشمان آب، یک دنیا خجالت دیدهام… و در چشمان دریا، شوریدگی اشک را… آنجا که با هر موج، بر سر خود میکوبد!